Connect with us

Subscribe

Life

หมดปัญหาเรื่องการค้ามนุษย์ เมื่อหลายประเทศเริ่มเปิด ‘ซ่อง’ ที่ไร้ ‘โสเภณี’ (ตัวเป็นๆ)

หนึ่งในประเด็นโต้เถียงทางด้านศีลธรรมของการ “ค้าประเวณี” ก็คือเรื่องของการ “ค้ามนุษย์” เนื่องจากหลายกรณีผู้ให้บริการเป็นเหยื่อที่ถูกล่อลวง หรือบ้างก็เป็นเยาวชนที่ถูกหลอกหรือถูกขายให้เข้ามาขายบริการทางเพศ หรือแม้แต่กรณีที่ผู้ค้าบริการทางเพศสมัครใจเข้ามาทำเอง นักสิทธิมนุษยชนบางรายก็ยังมองว่าไม่ใช่การสมัครใจ “โดยแท้” เนื่องจากคนทั่วไปไม่มีใครอยากทำอาชีพนี้ (?) หลายคนเข้าวงการมาก็เพราะถูกบีบด้วยสภาพทางสังคมและเศรษฐกิจ
แล้วถ้า “ซ่อง” สมัยใหม่ ไม่มี “โสเภณี” อีกต่อไป แต่ยังสามารถทำหน้าที่ในการบำบัดความใคร่ให้กับผู้ซื้อบริการได้เหมือนซ่องตามขนบเดิมล่ะ ผู้ซื้อหน้าเก่าจะสนใจมั้ย? นักศีลธรรมจะพอยอมรับได้รึเปล่า?

ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำไปเรื่อยๆ ตอนนี้ ตุ๊กตายางคุณภาพดีถูกผลิตออกมาได้ใกล้เคียงกับคนมากยิ่งขึ้น แถมยังสั่งเลือกสเปคได้ตามใจชอบ และเมื่อได้เทคโนโลยีเสมือนจริง (VR) เข้ามาอีก การเปิดซ่องที่ไม่ต้องใช้คนจริงๆ มาให้บริการจึงเริ่มมีในหลายประเทศเช่นในสเปน สหราชอาณาจักร และล่าสุดก็ที่ฝรั่งเศส

สำหรับซ่องตุ๊กตายางแห่งใหม่ในปารีสรายงานของ ดิอินดิเพนเดนต์ บอกว่า ผู้ให้บริการไม่ได้มีหน้าร้านแต่อย่างใด ผู้ซื้อบริการต้องติดต่อจองล่วงหน้า แล้วจึงมีการนัดหมายเรื่องสถานที่กันอีกที ค่าบริการของโสเภณีสาวเทียม (เทียมในฐานะที่ไม่ใช่คน) ก็ราคาไม่ใช่ถูกๆ ชั่วโมงนึงตก 89 ยูโร หรือราวๆ 3,488 บาท (แพงกว่าซ่องในคราบอาบอบอวดเมืองไทยเกือบเท่าตัว!)

และถ้าอยากจะเพิ่มอรรถรสขึ้นไปอีกด้วยเทคโนโลยี VR ก็ต้องจ่ายเพิ่มอีก 19 ยูโร หรือประมาณ 745 บาท

ข้อดีของซ่องแบบนี้ นอกจากจะหมดปัญหาเรื่องการค้ามนุษย์แล้ว ผู้ให้บริการก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับสวัสดิภาพ หรือสุขภาพของโสเภณีมากนัก เมื่อโสเภณีสาวเทียมเหล่านี้ไม่มีทางติดโรคจากผู้ซื้อบริการ (แต่ผู้ซื้อบริการอาจมีความเสี่ยงได้ถ้าทางซ่องทำความสะอาดตุ๊กตายางไม่ดี) การบังคับขู่เข็ญฝืนใจให้ทำในสิ่งที่โสเภณีไม่อยากทำก็ไมเกิดขึ้น และสามารถตอบสนองแฟนตาซีของผู้ซื้อบริการได้อย่างเต็มที่

การบริการแบบนี้น่าจะดึงดูดผู้ซื้อหน้าใหม่ที่มีจิตสำนึกสูง (แต่ยังตัดกิเลสไม่ขาด) ได้ แต่ข้อจำกัดสำคัญของมัน (ตอนนี้) ก็คือมันยังขยับเขยื้อนเหมือนมนุษย์ไม่ได้ โอกาสที่มันจะดึงผู้ซื้อบริการในตลาดเดิม (โสเภณีที่เป็นคนจริงๆ) จึงน่าจะยาก ยกเว้นแต่ว่าจะสามารถสร้างแรงจูงใจอื่นๆ ให้ลูกค้าตลาดเดิมมองข้ามข้อจำกัดของมันไป อย่างเช่นการกำหนดค่าบริการที่ถูกกว่ามากๆ หรือเสนอบริการที่หาไม่ได้ในตลาดเดิมสำหรับลูกค้าที่มีความต้องการต่างจากคนทั่วๆ ไป (เช่นการร่วมเพศแบบพิศดาร การใช้ความรุนแรง หรือการจัดหาตุ๊กตายางที่มีรูปลักษณ์เหมือนคนที่อยู่ในกลุ่มอายุที่หาได้ยากในตลาดปกติมาให้)

หากหันกลับมามองที่เมืองไทย โอกาสที่จะมีการเปิดซ่องตุ๊กตายาง “แบบถูกกฎหมาย” ก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี (ในขณะที่ซ่องแบบผิดกฎหมายสามารถเปิดได้แบบที่คนทั่วไปที่ไม่เคยเที่ยวยังรู้ว่าจะหาได้ที่ไหน) แม้ซ่องตุ๊กตายางจะตัดปัญหาทางศีลธรรมไปได้พอสมควร แต่กฎหมายบ้านเรายังไม่เปิดช่อง ตั้งแต่การนำเข้าก็ผิดกฎหมายแล้ว และนิยามของการค้าประเวณีตามกฎหมายไทย ซึ่งหมายถึงการยอมรับการกระทำชำเรา หรือ “การกระทำอื่นใด” เพื่อสำเร็จความใคร่ในทางกามารมณ์ของผู้อื่น การหาตุ๊กตายางมาให้ผู้อื่นสำเร็จความใคร่เพื่อสินจ้างหรือประโยชน์อื่นใดจึงผิดกฎหมายไทยไปด้วยอีกต่อหนึ่ง

และการแก้กฎหมายเพื่อเปิดช่องให้กับการค้าบริการที่ไม่ได้ทำร้ายใครก็ไม่ง่ายในประเทศอนุรักษ์นิยมอย่างไทย เพราะคงไม่มีนักการเมืองคนไหนกล้าออกมารณรงค์ในเรื่องนี้ให้เสียภาพลักษณ์ว่าตัวเองเป็นตัวแทนของคนหมกหมุ่นเรื่องเพศ [และถึงตอนนี้เราก็ยังไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนลุงๆ อดีตข้าราชการผู้มีศีลธรรมสูง (แต่ตรวจสอบไม่ได้) ถึงจะยอมให้ประเทศนี้มีการรณรงค์เพื่อขับเคลื่อนสังคม หรือการเลือกตั้งกันสักที]

นักเขียน : พล อิฎฐารมณ์

Avatar
Written By

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Advertisement
Connect
Newsletter Signup