Connect with us

Subscribe

Interview

‘คาแรกเตอร์’ ตัวตนของไอดอล ภาพที่ถูกสร้างหรือความจริงของ BNK48?

หลายคนคงได้ชมภาพยนตร์สารคดี Girls Don’t Cry ฝีมือกำกับของ นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ไปแล้ว ซึ่งมีหลายประเด็นในภาพยนตร์ที่น่าหยิบยกมาคุย
เรื่องหนึ่งที่ผู้เขียนสนใจเป็นพิเศษก็คือสิ่งที่เรียกว่า “คาแรกเตอร์” ของไอดอล ว่าทำไมมันมีความสำคัญ หรือสิ่งที่เราเห็นออกสื่อบางครั้งเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น

ทำไมคาแรกเตอร์นั้นเป็นเรื่องสำคัญสำหรับไอดอล?

ในยุคที่ไอดอลไทยนั้นมีวงละลานตาขนาดนี้ สิ่งที่ทุกคนจะจดจำหรือได้เห็นเมมเบอร์คนใดคนหนึ่ง อาจมีเพียงแค่แว่บตาเดียว ดังนั้นจะต้องเป็นที่จดจำในเวลารวดเร็วที่สุด นอกจากหน้าตาที่ดึงดูดแล้วคาแรกเตอร์ที่น่าจดจำก็จะเป็นเสน่ห์อีกอย่างที่ช่วยสร้างฐานแฟนคลับให้กับไอดอลคนนั้น

ในวงที่มีสมาชิกจำนวนมาก และมีตำแหน่ง “ผู้ถูกเลือก” ค่อนข้างจำกัด และวัดกันด้วยฐานความนิยม ความจริงที่โหดร้ายก็คือ “ผู้ที่ไม่ถูกจดจำ คือผู้ที่ถูกลืม” ถึงแม้ความสามารถด้านการร้อง การเต้นอาจจะมีมากกว่าเมมเบอร์คนอื่นแต่ไม่สามารถถูกจดจำได้ท่ามกลางเพื่อนและคู่แข่งก็เหมือนจะไม่มีที่ยืนเช่นกัน

ยุคทศวรรษ 1980 ที่ไอดอลบูมในญี่ปุ่น คาแรกเตอร์ของไอดอลส่วนมากจะถูกสร้างให้มีความน่าถวิลหาในแพทเทิร์นเดียวกัน คือจะต้องอ่อนหวาน ขี้อายเวลาตอบคำถาม ชอบสิ่งของสีชมพู หรือชอบทานของหวานน่ารักๆ แบบพาร์เฟต์ผลไม้ ทุกคนจะออกมาในแพทเทิร์นเดียวกัน ถึงแม้ในความเป็นจริงจะไม่ได้เป็นคนแบบนั้นก็ตาม แต่เมื่อการกลับมาของกระแสไอดอลในยุคมิลเลนเนียม ไอดอลสามารถแสดงออกถึงความเป็นตัวเอง รสนิยม หรือความชอบส่วนตัวได้มากขึ้น

“พารูรุ” ชิมาซากิ ฮารุกะ อดีตเอชของ AKB48 นั้น ในรุ่นที่ 9 ด้วยกัน เธอไม่ใช่คนแรกที่ถูกผลักดัน แต่เมื่อมีโอกาสได้ออกรายการวาไรตี้บุคลิกบางอย่างของเธอกลับกลายเป็นที่พูดถึงของแฟนคลับและกลายเป็นเสน่ห์ เช่น การเป็นพวก “พงคตสึ” หรือพวกไม่เอาไหน ทำอะไรก็แพ้ หรือการแสดงออกทางสีหน้าแบบตรงไปตรงมา ซึ่งคาแรกเตอร์แบบนี้ก็กลายเป็นเสน่ห์ของเธอ

บางคาแรกเตอร์นั้นก็ถูกเน้นย้ำว่า ถ้าคุณนึกถึงเรื่องนี้จะต้องนึกถึงใคร เช่นกรณีของไข่มุก BNK48 เมื่อเราพูดถึงบุคลิกสาวหวาน สีชมพู แม่บ้านแม่เรือน และมีความเบลอๆในการตอบคำถาม ก็กลายเป็นภาพที่แฟนๆจดจำ “คุณไข่” ได้ หรือแม้กระทั่งท่าเดินแบบ “เพนกิ้นๆ” เมื่อเห็นปุ๊บก็จะนึกถึงหน้าไข่มุกขึ้นมา

แล้วความแตกต่างของคาแรกเตอร์ยอดนิยมไอดอลแบบญี่ปุ่นกับไทยต่างกันไหม?

เรื่องนี้กรณีของเฌอปราง BNK48 นั้นตอบคำถามได้ดี เหตุเพราะว่าแฟนชาวไทยจะมองเรื่องการศึกษา และสื่อเองก็พยายามประโคมภาพของเฌอปรางให้สมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อเป็นต้นแบบของเยาวชน ทั้งที่เฌอปราง ยอมรับว่าหากเป็นเรื่องการร้องการเต้นอาจจะสู้บางคนไม่ได้

ในญี่ปุ่นถึงแม้จะเป็นคนเรียนเก่งแต่เรื่องการเรียนก็ดูจะไม่ใช่จุดขายของไอดอล อย่างปัจจุบัน SKE48 มี “ยาฮากิ ยูกินะ” ที่เป็นนักศึกษาทันตแพทย์ก็ไม่ได้ชูจุดขายด้านการเรียนในแบบที่สื่อหรือสังคมไทยให้พื้นที่กับเฌอปราง

การไม่มีคาแรกเตอร์เป็นที่น่าจดจำนั้นน่าเจ็บปวดเหมือนกัน ก่อน BNK48 เคยระบายความอึดอัดในช่วงแรกที่ความนิยมของเธอรั้งท้ายเพราะไม่เป็นที่จดจำ เพราะไม่มีคาแรกเตอร์ที่ชัดเจนและมีแรงกดดันจากแฟนๆ ว่าอยากให้เธอเป็นแบบนั้น หรืออยากให้เป็นแบบนี้บ้าง

แต่ในท้ายที่สุดเธอก็พบทางของเธอกับบุคลิก “คุณลุง” ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับที่ โอชิม่า ยูโกะ ตำนานของ AKB48 ประสบความสำเร็จ เป็นลุงในแบบที่พร้อมจะใกล้ชิดเมมเบอร์สาวๆ คนอื่นทำให้แฟนๆ รู้สึกอิจฉา

อีกประเด็นก็คือการ Keep character ซึ่งอยู่ที่ว่าหน้ากล้องและหลังกล้องนั้นมีความเหมือนหรือต่างกัน เนื่องจากเวลาไม่มีคนอยู่ด้วย เมมเบอร์สามารถเป็นตัวเองได้มากขึ้น

การพัฒนาของคาแรกเตอร์ก็สำคัญ เมมเบอร์บางคนมีการเปลี่ยนแปลงของคาแรกเตอร์ที่น่าสนใจอย่าง คิซากิ ยูเรีย อดีตเมมเบอร์ AKB48 ที่เริ่มแจ้งเกิดจากบุคลิก ‘น้องสาว’ ขี้อ้อนเมื่อครั้งเริ่มเดบิวท์กับ SKE48 แต่เมื่อโตขึ้นเธอถูกจดจำในภาพของ ‘แยงกี้สาว’ ซ่าสุดโหด ลองคิดภาพว่า ซัทจัง BNK48 โตไปกว่านี้แล้วยังทำลุคน้องสาวก็คงจะรู้สึกแปลกๆ เช่นกัน

แล้วคาแรกเตอร์ที่เราเห็นนั้นมัน “จริง”แค่ไหน?

เวลาเราดูไอดอล อยากให้เรารู้สึกว่าเหมือนดูมวยปล้ำ ทุกคนมีบทบาทที่ต้องสวมอยู่เสมอ อาจจะมีฝ่ายธรรมะและฝ่ายอธรรม แต่พอนอกสังเวียน หลายๆ คนที่อยู่ฝ่ายอธรรมอาจจะเป็นคนที่มีจิตใจดีก็ได้ ดังนั้นดูให้สนุกระหว่างที่เขาสวมบทบาท ไม่ว่าสิ่งที่เราเห็นจะเป็นตัวตนที่แท้จริงหรือเป็นคาแรกเตอร์ที่สร้างขึ้นมาก็ตาม

มีคำพูดหนึ่งที่แฟนไอดอลชอบพูดกันก็คือ “ไอดอลก็เหมือนกับมิกกี้เมาส์ในสวนสนุกดิสนีย์แลนด์” ในขณะที่เขาสวมชุดมิกกี้เมาส์ เราก็สามารถเข้าไปจับมือ ไปถ่ายรูปได้ตามที่กฎเขาอนุญาต เพียงแต่ถ้าหากวันหนึ่งเขาตัดสินใจถอดบทบาทหัวมิกกี้เมาส์ เราก็ไม่สามารถเข้าไปก้าวละเมิดในพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้

แต่ตราบใดที่ยังสวมชุดมิกกี้เมาส์ ไอดอลก็ต้องสวมบทบาทในการสร้างความสุขให้กับแฟนๆ ให้ดีที่สุด และอยู่ในกฎเกณฑ์ที่ทางบริษัทได้วางไว้เช่นกัน

นักเขียน : RicchanSama
ช่างภาพ : Pee Photograph

Written By

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Advertisement
Connect
Newsletter Signup