Connect with us

Subscribe

Life

40 แล้วทำไมต้องง่ายด้วย?

เรื่อง : คำ ผกา 

มีคนแชร์ข้อเขียนที่ว่าด้วยข้อดีของการเดทผู้หญิงที่อายุ 40 ขึ้นไปว่า จะได้เจอผู้หญิงมีประสบการณ์ในทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องบนเตียง  ไม่ต้องกังวลเรื่องรายจ่ายเพราะเราพร้อมเปย์ นัดง่าย ไม่ชักเข้าชักออก ไม่ต้องรับ – ส่ง ไม่ฉาบฉวยอยากนั่งร้านที่คนฮิต 

ขอแค่คุณภาพดี สบาย ตรงไปตรงมา ไม่ต้องตีความ  คุยสนุก ไม่โกรธ ไม่นอยด์ เปี่ยมเหตุผล 

ถ้าเราเชื่อว่าทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริงก็จะนำไปสู่ข้อสรุปว่า ผู้หญิงวัยสี่ 40 อัพนั้นช่างเปี่ยมเสน่ห์ และเสน่ห์ของพวกเธอมาจากความชัดเจนหลังจากใช้ชีวิต และผ่านโลกยาวนานพอสมควรจึงรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร?

ส่วนฉันในฐานะผู้หญิงที่อายุเกิน 40 มาจนแตะๆ ที่ 50 อ่านแล้วกลับรู้สึกว่า  ขายของจังวุ้ย เพียงแค่เราอายุ 40 ขึ้นไปเราจำต้องเอาอวดสรรพคุณของเรา อันเราสันนิฐาน คิดเอง เออเอง เองว่าเป็นสรรพคุณที่หาไม่ได้ในสาวน้อยร้อยชั่งมาเกทับกันขนาดนั้นเลยเหรอ?  

หนักกว่านั้นความ  Mature ความพูดรู้เรื่อง ความชัดเจน ความช่วยเหลือตัวเองได้ ความพร้อมเปย์ มันเป็นสิ่งที่ “คู่เดท” เขาคาดหวังจะได้รับจริงหรือ?

ความสนุกที่สุดของความรักและการสานสัมพันธ์ในวัยหนุ่มสาว มันเป็นเรื่องความตื่นเต้น ความไม่มั่นใจว่า เขาชอบเราหรือเปล่า เขามาคุยแบบนี้ เขาคิดอะไร หรือ เขาแค่เฟรนด์ลี่ เป็นมิตร นิสัยดี เอ๊ะ หรือเขาชอบเรานะ ถ้าเราแสดงออกน้อยกว่านี้ เขาจะคิดว่าเราไม่มีใจแล้วไปจีบคนอื่นหรือเปล่า แต่เอ๊ะ ถ้าเราแสดงออกมากกว่านี้ แต่จริงๆแล้ว เราเห็นว่าเราเป็นแค่เพื่อนก็หน้าแตกสิ – มันสนุกตรงนี้ มันไม่ได้สนุกที่ความชัดเจนสักหน่อย

วันนี้ส่งข้อความไปหา เขาอ่านแล้ว แต่ยังไม่ตอบ มันยังไง กะอีแค่คำว่าคิดถึง ฝันดี นี่เอาไปเพ้อได้ทั้งวันทั้งคืน 

ส่วนผู้ชายที่ไป “เต๊าะ” สาวน้อยนั้น ไปรับ ไปส่ง ซื้อของขวัญให้ ง้องอน ทำเป็นไม่รู้เท่าทันมุขแกล้งโง่ แกล้งป่วง แกล้งงอน แกล้งพูดไม่รู้เรื่อง อ้อแอ้ ป้อแป้ ลิ้นไก่สั้น ของสาวน้อยทั้งหลาย ฉันไม่คิดว่าเขาต้องความชัดเจนหรือความ  Mature แต่เขาต้องการความ Immature นั้นต่างหาก  

เพราะในไวยากรณ์คลาสสิคว่าด้วยโลกชายเป็นใหญ่ ที่คาดหวังให้ผู้หญิงติ๊งต๊อง ทิงนองนอย เปลี้ยไปเปลี้ยมา  ผู้ชายก็มีความสุขกับการที่ได้เจอผู้หญิงที่พูดไม่รู้เรื่อง ไม่มีเหตุผล คาดเดาไม่ได้ ห้านาทีที่แล้วจะกินอาหารอิตาลี สิบนาทีถัดมาจะกินผัดไท เดี๋ยวอยากดูหนัง เดี๋ยวเปลี่ยนใจ อยากไปเที่ยวทะเลมากกว่า

โอ๊ย ยิ่งผู้หญิงป่วง ผู้ชายบางคนยิ่งรู้สึกจู๋ใหญ่มหึมาขึ้นเชียว เพราะได้สวมบทบาทของพระผู้ช่วยให้รอด ได้เป็นพระเอกประคับประคองอีผู้หญิงต๊องๆ แต่น่ารักคนนี้เอาไว้ได้  หรือหยาบกว่านั้นพวกเขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรเลย แต่อยากกินของที่มันกรุบๆ ขบเผาะ เลาะเลียบเมือง เพราะคนที่จะเลือกเอามาเป็นเมียก็เรื่องหนึ่ง ไอ้ที่จะเป็นของว่างตามรายทางก็เรื่องหนึ่ง 

ส่วนสาวน้อยสมัยนี้ก็อย่าเพิ่งไปดูแคลนเขาว่า อ๊องแอ๊ง ไม่รู้เรื่อง ไม่มีประสบการณ์!

นั่นสิ กะอีกแค่อายุ 40 กว่า ทำไมถึงทะนงจนว่าจะมีประสบการณ์ในทุกเรื่องมากกว่าหญิงสาวอายุ 20 ซัมทิง? และโดยเฉพาะเรื่องบนเตียง เพราะฉันไม่เชื่อเลยว่า อายุมากกว่าแปลว่ามีประสบการณ์มากกว่าเสมอไป

มันใช่ ที่ผู้หญิงอายุ  40 ขึ้นไปจะเป็นวัยที่ผ่านช่วงความรักขบเผาะ ความรักเดาใจ ความรักจีบกัน ฝันดีนะจ๊ะ จุ๊บๆ แต่เป็นวัยที่ทำงานหนัก ภาระเยอะ เครียด เวลามีน้อย จึงต้องการการคุยอย่างตรงไปตรงมา ชอบก็บอกว่าชอบ จะเดทก็เดท จะลองมีเซ็กส์กันก็ลอง ลองแล้วชอบก็บอก ไม่ชอบก็บอก จะคบต่อก็บอก ไม่คบต่อก็บอก เพราะ ไม่ค่อยมีเวลา มีงานอีกล้านอย่างต้องไปเคลียร์ พ่อแม่ก็เริ่มแก่เฒ่าต้องไปดูแล บ้านก็ต้องผ่อน รถก็ต้องซื้อ เผลอๆ อารมณ์ทางเพศยังไม่ค่อยจะมีเพราะกว่าจะโผเผถึงบ้านก็สิ้นเรี่ยวแรง อยากจะทำแค่นั่งเอาเท้าพาดโต๊ะ จิบจินโทนิคแล้วมองเพดานสักสามนาทีตามลำพัง

เราแค่แก่ขึ้น เหนื่อยขึ้น ยุ่งขึ้น มีเวลาน้อยลง ขี้เกียจพูด ขี้เกียจทะเลาะ และนั่นเราไม่ควรตีขลุมว่ามันคือความ  Mature สุขุม ลุ่มลึก ไม่เรื่องมาก ไม่เรียกร้อง เอาใจง่าย กินง่าย อยู่ง่าย มาสิๆๆๆ มาจีบพวกฉันสิ ฉันหารค่าดินเนอร์ได้นะ ไม่ดีเหรอ?

ด้วยความสัตย์ ฉันอยากจะบอกว่าถ้าถามผู้หญิงในวัย 40 ปลายอย่างฉัน ฉันไม่เห็นแคร์ว่าตัวฉันคุยสนุกสำหรับใครหรือเปล่า? ฉันไม่เห็นแคร์ว่าฉันเป็นคนเอาใจง่ายหรือใจยาก 

แล้วจะให้ลากสังขารนั่ง Grab เพื่อไปเดทเนี่ยนะ ลืมเสียเถอะ  อยากกินข้าวกับฉันจงส่งรถมารับ อ้อ แล้วจะไม่หารค่าอาหารในเดทด้วย แล้วอย่ามาชวนไปร้านกากๆ เพราะฉันจะไม่ทน  ส่วนรื่องบนเตียงนั้นชัดเจนว่าฉันจะประกาศให้รู้ตั้งแต่แรกว่า ฉันขี้เกียจและจะดีมากหากปล่อยให้ฉันนอนอยู่เฉยๆ  เพราะฉันจะไม่บิด ไม่คราง ไม่โยก ไม่นั่ง ไม่ขึ้นขี่ข้างบน ไม่อะไรทั้งนั้น เพราะขี้เกียจ 

ผู้หญิง 40 ปลายอย่างฉันจะไม่นั่ง Grab ไปเดทกับใคร ดอกไม้ต้องมา ราชรถต้องมี แชมเปญต้องลง ดินเนอร์ต้องเต็ม มองตาต้องรู้ว่าอยากได้อะไร แค่ขยับนิ้วก้อยซ้ายก็ต้องอ่านใจฉันออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน 

หูย 40 กว่าแล้วจะให้เดทแบบ เฮ้ย เรา แมนๆ ว่ะ เราแก่แล้ว เราแฟร์ๆ  – บอกตามตรง มองไม่เห็นพอยท์ว่าจะทำไปทำไม

ถ้าไม่ได้อย่างนั้น ฉันยินดี นั่งถลกกระโปรง เอาพัดลมมาจ่อที่หว่างขาให้เย็นๆ นั่งนิ่งๆ ภาวนากับเพดานแล้วจิบไวน์ชาดอนเนเย็นเจี๊ยบที่บ้าน

สบายกว่ากันเยอะมาก

Written By

Stumbling Stones หินแห่งความทรงจำ: ทำไมคนรุ่นหลังต้องจำจด ‘โฮโลคอสต์’

Life

ชีวิตที่ช้าบ้างก็ดี

Life

จากหนอนหนังสือสู่มอดไม้ไผ่

Life

อักษะกาแฟ

Life

Advertisement
Connect
Newsletter Signup