Connect with us

Subscribe

Life

โลกที่มีความหวัง

เรื่อง : ปกรณ์ พงศ์วราภา

1

ผมลืมโลกใบนั้นไปแล้ว จนเช้าวันนี้เอง  เมื่อผมกำลังตัดข้าวของในตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน ก็พบโลกใบนั้นซุกอยู่ที่มุมหนึ่ง และถูกฝุ่นละอองเกาะจับจนหมองซีด

.

แต่ทันทีที่ผมเซ็ดฝุ่นละอองออก มันก็กลับมาอยู่ในสภาพเดิม เป็นโลกสีฟ้าสดใสหุ้มพลาสติกตัดเหลี่ยมคล้ายเหลี่ยมเพชร พร้อมกันรั้นความทรงตำของผมก็พลันระลึกได้ว่า ผมซื้อโลกใบนี้มาจากออสเตรเลียเมื่อหลายปีก่อน ก็ไม่ได้แพงหรอก คิดเป็นเงินไทยตอนนั้นก็ราวๆ 200 บาทเท่านั้น จำได้ว่าผมซื้อมา 4 ลูก แล้วก็แจกจ่ายเพื่อนๆำป 3 ลูก ผมเหลือไว้ 1 ลูก จากนั้นผมก็ลืมโลกลูกที่เหลือไปสนิท

.

เป็นเช้าที่ออฟฟิศยังเงียบ มีพนักงานเริ่มทยอยมาทำงานประปราย หนังสือพิทพ์บนโต๊ะมีแต่ข่าวการเมืองซ้ำซากและน่าเบื่อ ผมพลิกโลกในมือหมุนไปรอบๆ มองหาประเทศไทย มันคงไม่ได้ประหลาดอะไรหรอก ผมเชื่อว่าคนอื่นไก็ต้องทำแบบเดียวกัน

.

ถ้าใครมีลูกโลก สิ่งแรกที่เขามองหาก็น่าจะเป็นประเทศที่เขาอยู่ อาจจะเป็นความภูมิใจลึกๆก็ได้ ที่พบว่าเรามีถิ่นที่อยู่ปรากฎอยู่ในแผนที่โลก เรามีตัวตน และเราอยู่ตรงนั้นกับเพื่อนกับคนรัก กับญาติพี่น้อง และกับครอบครัว จากนั้นถึงจะมองหาประเทศอื่นๆที่เราเคยไป หรือคิดอยากจะไป

2

ความกว้างใหญ่ไพศาลของโลกเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แต่เมื่อมันถูกย่อส่วนลงมาอยู่ในมือของเรา ผมว่าก็เป็นสิ่งทหัศจรรย์เหมือนกัน

.

ดูเถอะ, โลกทั้งโลกที่เต็มไปด้วยประเทศ ผืนแผ่นดิน ทะเล และมหาสมุทรปรากฎอยู่ตรงหน้าเราราวกับถูกเนรมิต ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มต้นทำอย่างนี้ ใครคนนั้นสมควรได้รับคำขอบคุณ  ไม่ใช่ในแง่ที่มันสนองตอบสัญชาตญาณแห่งการอยากเป็นเจ้าโลกของมนุษย์ มันทำให้เรารู้สึกได้ถึงความเป็นเจ้าของก็จริงแต่ในอีกสำนึกหนึ่งโลกนี้มันไม่ใช่ของใครคนเดียว มันเป็นของเราทุกคน และเราทุกคนจะต้องดูแลรักษามันไว้

.

เราเรียนรู้ว่าโลกก่อเกิดจากมวลสารมากมายเมื่อล้านล้านปีก่อน เวลาและความเป็นไปยาวนานขนาดนี้เกินกว่าจะคาดเดาอะไรได้ แต่อาทิตย์ที่แล้วผมได้ดูสารคดีเกี่ยวกับสุริยจักรวาลทาง UBC ช่อง DISCOVERY นักวิทยาศาสตร์คำนวณกันว่า โลกจะถึงกาลแตกดับในอีก 5,000 ล้านปี คุณนับไปเลย 1 ล้านปี 5,000 ครั้ง คุณต้องนับปีละครั้งด้วยนะ 

.

นั่นแหละคือเวลาที่โลกจะแตกดับ แล้วมนุษย์ก็จะทิ้งมัน พากันไปเสาะหาที่อยู่ใหม่บนดาวดวงใหม่ต่อไป

3

ผมมองโลกในมือแล้วก็ยิ้มอย่างนึกขำ เวลานั้นโลกคงเหมือนเศษขยะก้อนมหึมาที่ล่องลอยอยู่ในจักรวาล แต่ ‘เวลานั้น’ ก็นานเป็นอสงไขย เกินกว่าที่ผมจะต้องเศร้าเสียใจในตอนนี้

.

ตอนนี้สิ, ตอนนี้ที่ผมกำลังมองโลกในมือด้วยอีกความรู้สึกหนึ่ง

.

โลกยังคงยิ่งใหญ่ก็จริง แต่มันไม่ได้กว้างใหญ้ไพศาลอีกต่อไป เทคโนโลยียุคติจิตอลเชื่อมโยงผู้คนบนโลกให้เป็นหนึ่งเดียวกันหมดแล้ว โรคร้ายจากมุมโลกหนึ่งสามารถแพร่กระจายไปอีกมุมโลกหนึ่งทันที อากาศเสียมลพิษจากประเทศเล็กๆก็สามารถปกคลุมไปทั่วทั้งทวีป ค่าของเงินที่สูงขึ้นหรือตกลงสามารถส่งผลสะท้อนถึงความมั่งคั่ง หรือหายนะของประเทศทั่วโลกเพียงแค่ชั่วข้ามวัน ความดีความชั่วของคุณ โลกจะรับรู้ด้วจภาพ และข่าวสารข้ามโลกเพียงชั่วเวลากะพริบตา

.

ผมตระหนักว่า นี่แหละคือการย่อโลกที่แท้จริง มันไม่ใช่การย่อโลกแบบที่ผมกำลังกำอยู่ในมือ

.

ผมลืมโลกใบนั้นไปแล้ว อย่างไรก็ตามผมรู้สึกขอบคุณเช้าวันนี้ที่ทำให้ผมคืนพบมันอีกครั้ง และผมบอกตัวเองว่าจะไม่ให้มันไปซุกอยู่ที่มุมตู้อีก

.

ผมจะใช้ลูกโลกสดใสใบนี้เป็นที่ทับกระดาษบนโต๊ะ และเพื่อจะเตือนตัวเองว่า เราจะต้องระมัดระวังตัวเองในการกระทำที่เกี่ยวข้องกับสังคมส่วนรวม โดยเฉพาะความชั่วความไม่ถูกต้องทั้งหลาย เราต้องหลีกเลี่ยงเพราะว่าโลกจะรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างทันที จากการเชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียวกันนี้

Avatar
Written By

Advertisement
Connect
Newsletter Signup